BY THE ORDER OF PEAKY ******* BLINDERS

W latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku Francis Ford Coppola stworzył dzieło absolutnie wybitne i wyprzedzające swoją epokę – Ojca Chrzestnego, przenosząc tym samym na szklany ekran prozę autorstwa Mario Puzo o tym samym tytule. Film ten uznawany jest powszechnie za jeden z największych klasyków kina, a w moim osobistym rankingu jest na samym jego szczycie. Wpływu Ojca Chrzestnego na dalsze losy produkcji tworzonych na potrzeby kina i telewizji w postaci choćby odważnej, wielowarstwowej oraz wielowątkowej tematyki, sposobu prowadzenia narracji, ale też po prostu wdarcia się tematyki mafijnej do powszechnej świadomości ludzkiej, nie da się tak łatwo opisać za pomocą słów. Problem ten pogłębia równie wspaniała kontynuacja losów Michaela Corleone, Ojciec Chrzestny II, nota bene jedyny sequel w historii, który również został uhonorowany Oscarem za najlepszy film roku.


UWAGA!!! W artykule poniżej zamieszczamy spoilery – jeżeli jeszcze nie oglądałeś/aś czwartego sezonu Peaky Blinders, to wróć na bloga po seansie. 🙂


Blisko pół wieku po pierwszej kinowej emisji Ojca Chrzestnego na antenie drugiego kanału BBC premierę miał pierwszy sezon Peaky Blinders, mini-serialu, który swoją nagłą eksplozję popularności już od pierwszego odcinka zawdzięcza właśnie wcześniejszemu przetarciu szlaków przez ród Corleone i jego losy. Fabuła produkcji została luźno zainspirowana faktycznie istniejącym po Wielkiej Wojnie gangiem, działającym na terenie angielskiego Birmingham i okolic. Na czele serialowej grupy stoi Tommy Shelby, sprawujący władzę nad bukmacherską stroną regionu, jego ciemnymi zaułkami i jego industrialno-pubową częścią miasta wraz ze swoimi braćmi – Arthurem i Johnem, ale też Ciotką Polly.

Peaky Blinders porwali mnie bez reszty od pierwszych minut. Absolutnie wybitny i bez cienia wątpliwości przełomowy serial, jeśli chodzi o jakość, ale też sposób opowiadania historii gangsterskiej rodziny. Efekciarska konwencja i style prezentowania fabuły, głośne rockowe kawałki, silne postaci męskie i kobiece, iskrzące tarcia między bohaterami, wojny gangów, brutalność, miłość, alkohol, hazard, nienawiść, śmierć. Szukasz tego? Jedź do Birmingham lat dwudziestych ubiegłego stulecia – pociąg do Small Heath czeka.

Cillian Murphy po raz kolejny przedstawił nam wręcz hipnotyczną wizję głowy rodziny. Totalnie zawładnął tym serialem, stworzył dla swojej postaci własną niszę, do której inni nie mają wstępu. Bez wątpienia całościowo jest to rola jego życia – po niej nie uświadczymy w jego dorobku niczego lepszego. Murphy, odgrywając rolę Tommy’ego, wspiął się na szczyt swoich możliwości. Shelby jest wyniszczony konfliktami z najbliższymi, samotnie kieruje rodzinnym interesem i zwalcza zewnętrznych wrogów, jednak przede wszystkim stoi w obliczu wychowania własnego syna, nie mogąc jednocześnie pogodzić się ze śmiercią żony. Cillian stworzył absolutnie wiarygodny portret osoby z rozdartą duszą, nie mogącej przezwyciężyć otaczającej jej zewsząd śmierci.

Istotny powiew fantastycznej gry aktorskiej prezentuje po raz kolejny Tom Hardy w roli Alfiego Salomonsa (trzeba przyznać, że wyśmienitych aktorów w serialu nie brak). Absolutnie szalony, kierowany wyłącznie jemu zrozumiałą logiką, przywódca gangsterskich części Londynu ponownie robi to, co dla niego liczy się najbardziej – dba wyłącznie o własne cztery litery, włączając w to kolejną zdradę współpracowników z Birmingham.

Największym zaskoczeniem okazał się jednak Adrien Brody, wcielający się w postać Luci Changretty. Luca to bohater rodem z Ojca Chrzestnego – trzęsący Nowym Światem gangster nowojorskiego półświatka i nowopowstałej tam mafii, która spija śmietankę z wprowadzenia w Stanach prohibicji. Brody w roli Changretty absolutnie przejmuje na własność każdą scenę, w której się pojawia, pozostając przez to w kwestii gry aktorskiej naprawdę milimetry w tyle za Murphym. Luca jest wyrachowany i bez uczuć – kieruje nim wyłącznie chęć zemsty za zabójstwo jego ojca przez Arthura. Poprzysięga śmierć wszystkim członkom Peaky Blinders, już pod koniec pierwszego odcinka wpychając do grobu jedną z najważniejszych postaci całego serialu i ciężko raniąc kolejną.

Czwarty sezon Peaky Blinders stanowi powrót do wybitnej formy produkcji – do zwartej i szybkiej akcji, jasnej i klarownej. Sprowadzenie fabuły do ledwie kilku głównych wątków wyszło produkcji wyraźnie na plus. Intensywność podawanych nam doznań powróciła, a to właśnie ona była jednym z największych atutów pierwszych odcinków show i w głównej mierze, dzięki właśnie niej możemy postrzegać Peaky jako coś niemalże ocierającego się o geniusz.

Do perfekcji zabrakło niewiele. Owszem, Peaky wciąż zachwycają kunsztem, grą aktorską, fabularnymi fikołkami i jakością ogólnego wykonania, lecz problem leży w ostatnich minutach finałowego odcinka i nagłego zwrotu akcji. Po pierwszym odcinku, w którym ginie jeden z głównych przywódców Blindersów, mogliśmy spodziewać się, że nie tylko na nim poprzestali scenarzyści. I faktycznie, po pierwszej połowie szóstego odcinka byłem jednocześnie zszokowany tym, jak potoczyła się akcja, ale też pełen uznania dla odwagi twórców. Okazało się jednak, że wszystko było fortelem Toma, który po raz kolejny zdołał wyjść z opresji zwycięsko. Choć nadało mi to ogromnego apetytu na kolejne epizody, to przyznam, że widzieć po raz czwarty Shelbych, którzy ratują się magiczną sztuczka z problemów, uzyskując przy tym coraz większą władzę, to chyba jednak już trochę za dużo.

Na koniec jedna znacząca i jednocześnie przykra konkluzja – BBC to brytyjska stacja państwowa, emitująca nie tylko Peaky Blinders, ale przykładowo także Sherlocka, Taboo czy chociażby Luthra. A u nas? Korona KrolówKomisarz Alex. Szkoda gadać…

Krzysiek

Moja ocena:

https://www.youtube.com/watch?v=whgdkjDJAjg

POD MIKROSKOPEM:

Tytuł: Peaky Blinders

Twórca: Steven Knight

Gatunek: Sensacja, Dramat

W rolach głównych: Cillian Murphy (Thomas Shelby), Paul Anderson (Arthur Shelby), Joe Cole (John Shelby), Helen McCrory     (Polly Grey)

Kraj produkcji: Wielka Brytania

Rok produkcji: 2013 – ?

Produkcja: Caryn Mandabach Productions, Tiger Aspect Productions, British Broadcasting Corporation (BBC)

Dystrybucja: BBC Two, Ale kino+ (Polska)

Autorem wszelkich fotografii użytych we wpisie jest Robert Viglasky; zaczerpnięto je bezpośrednio ze strony: http://www.robertviglasky.com

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *